Ereszkigal

Lestat- Charakterystyka postaci

Lestat, nazywany także wampirem par excellance (doskonałym) jest chyba ulubioną postacią autorki , jak i większości czytelników i narratorem aż 4 ze wszystkich Kronik. Postać Lestata jest zbliżona w konstrukcji do znanych charakterów literatury wieku XVIII i XIX; bohaterów de Sada, Dumasa, Laclosa i Fieldinga. Dodać należy , że postać ta ewoluowała na przestrzeni wszystkich powieści . Zaplanowana początkowo jako antagonista Louisa w Wywiadzie, poprzez beztroskiego młodzieńca w Wampirze Lestacie, dojrzewającego do trudnych decyzji i obarczonego odpowiedzialnością kochanka Akaszy (Królowa przeklętych), tęskniącego za człowieczeństwem utraconym filozofa ( Opowieść o złodzieju ciał), aż po istotę odbudowującą powoli swój system wierzeń i zasad moralnych ; (Memnoch Diabeł, Blackwood farm, Blood canticle)

Lestat jest typowym przedstawicielem wieku XVIII, w którym królował ateizm , sceptycyzm, rozum . nie uznaje przesądów i nie wierzy w istnienie Boga, ale wierzy w człowieka w myśl ludzką i jej moc sprawczą, w rozwój, cywilizację i ład, które w jego mniemaniu stanowią dobro.

Lestat jako człowiek uosabia młodość i bunt przeciwko konwencjom, marzycielstwo i żywiołowość. Lestat został wampirem w idealnym momencie, wkraczania w dorosłe życie, stąd też jego już dobrze ukształtowany światopogląd kłóci się z naturą wiecznego dziecka. I ta właśnie dziecięca, uparta osobowość wspiera naturę demona i pozwala przetrwać wszelkie kataklizmy. Ludzki aspekt charakteru Lestata ujawnia się w jego zachwycie nad człowiekiem i cywilizacją ludzką , co on sam nazywa "miłością do ludzi" , którzy to urzekają go swym pięknem . Zasady moralne jakie posiadał w pewien sposób pozostały także w osobie wampira, jednak Lestat znany jest z przewrotności i często gęsto łamie wszelkie prawa, także te , które sam sobie narzucił.

Jego demoniczna natura trafiła na niezwykle podatny grunt jakim jest niezwykła siła, przebojowość , upór i złośliwość, co pociąga za sobą infantylny charakter jego czynów i kompletny brak odpowiedzialności za nie. To dlatego Lestat jest nieprzewidywalny, często okrutny i cyniczny . Demonizm polega jednak nie tylko na "złej" stronie Lestatowego jestestwa, ale także karmi się siłą, którą Lestat czerpie ze swoich nowych możliwości. Lestat podchodzi do swojej nowej natury wampira z pełną akceptacją, przez co nie postrzega swoich uczynków w kategoriach; moralne- niemoralne. Pewnymi oznakami dawnej etyki są niekiedy wyrzuty sumienia, ale nigdy na tyle silne by uniemożliwić mu działanie. Złośliwy bachor tkwiący w Lestacie nie śpi i dlatego z nowego życia bierze on to co najlepsze, delektuje się nim , żyje chwilą i wykorzystuje w pełni swoje moce. Dlatego, choć życie ludzkie jawi mu się jako czyste piękno i dobro, to nie waha się go odbierać, niszczyć go. Podobnie jego żywiołowość i zamiłowanie do ryzyka każe mu się pchać w najgorsze tarapaty , z których wydawałoby się nie znajdzie wyjścia. Po przemianie Lestat tęsknił za mistrzem, płakał nad utracona przyjaźnią , szalał z miłości obawy o ukochaną matkę. Z drugiej strony nasz bohater morduje, pławi się we "krwi Paryża", a przede wszystkim bawi się i wydaje się być szczęśliwy , że jest kim jest.

Błędem byłoby stwierdzenie, że postać ta nie miewa momentów załamania lub zawahania. Lestat kilka razy "schodzi do podziemia"; po śmierci Nicolasa, po fatalnych wydarzeniach w końcu XIX wieku, po przygodzie z Memnochem Diabłem. Kiedy stwarza Klaudię, dziecko - demona, powoduje nim chęć zatrzymania przy sobie Louisa , ale także miłość i strach przed samotnością, z drugiej zaś strony perfidna ciekawość, podniecenie z podejmowanego ryzyka (podobnie jak gra na skrzypcach dla Akaszy, czy obrazoburczy dla wszystkich wampirów koncert rockowy).

Ta właśnie czysto młodzieńcza fantazja i siła nadają Lestatowi sympatyczny wyraz, co znajduje odbicie w opinii czytelników. Zaś jego "zło", perfidia i wyrachowanie powinno zawsze przypominać czytającemu , że napój , którym raczy się jasnowłosy markiz wcale nie jest winem.