Ereszkigal

Nicolas- Charakterystyka postaci

Według samego Nicolasa , jest on jak ciemność- mrok wypływa z jego duszy i powoli prowadzi go do autodestrukcji- dlatego ciągnie on do Lestata i potrzebuje go jak tlenu do życia- to nadaje jego życiu sens zastępczy.

Nicolas jest pesymistyczny i cyniczny . W tym przypomina nie tylko Romantyków , ale też czasy końca XIX wieku kiedy dominowały poglądy o upadku człowieka, idei ,sztuki, całej cywilizacji. Znamienne jest jak Nicolas postrzegał Paryż. Lestat widzi w nim miasto świateł, piękna ,sztuki, wolności, myśli- kwintesencje cywilizacji ludzkiej, piękna i dobra. Nicolas mówi o jego ciemnej stronie, o brzydocie, śmierci, rozkładzie wielkiej metropolii ,o "społecznym szambie". Metropolia jest jak wielki moloch ,jak potwór wysysający życie z ludzi, jak przedsionek piekieł. Pewne jest , że Nicolas pozbawiony jest infantylizmu i naiwności jaka cechuje Lestata - z drugiej strony może to właśnie ten pesymizm przysłania mu wszystkie blaski tamtej epoki. Życie już zdążyło go napiętnować, zmienić, odebrać młodość, uświadomić o swej całej potworności i o pięknie, które tak naprawdę jest obce ludziom a bliższe bogom/ Bogu ( i w tym także rodzi się jego potworność).

Los burżuazji w ówczesnych czasach nie był godny pozazdroszczenia - podobnie los dużej części arystokracji. Aspiracją mieszczaństwa było zawsze zdobycie szlachectwa, uzyskanie tych samych praw i przywilejów, które inni mieli tylko z racji urodzenia. Stąd u Nicolasa poczucie krzywdy, niesprawiedliwości, niespełnienia. Po cóż mu pieniądze skoro nie może mieć rzeczy dla niego ważniejszych. Podobnie Nicolas uważa , że kontakt Lestata z siłami nadprzyrodzonymi wynika z racji tego , że jest szlachcicem- to szlachetność krwi Lestata sprawiła, że został obdarzony darem ciemności.

Kolejnym aspektem charakteru tej postaci jest sztuka i stosunek Nicolasa do sztuki. Muzyka , którą tworzy jest zbyt pełna niepokoju- tej właśnie ciemności, mroku, które go cechują. Dlatego Nicolas jako twórca nie tylko nie znajduje uznania publiki, ale też sam nie jest zadowolony ze swojej sztuki. Mówi, że chce być wielkim, słynnym skrzypkiem. Jest to poczucie niespełnienia, niepewności własnego geniuszu. Sztuka to ambiwalencja ducha. Dla niego nie mogła być czysta i dobra, gdyż sam proces tworzenia był dla Nicolasa współpracą z własnymi demonami, rozdrapywaniem własnego jestestwa.

Lestat natomiast za co się nie weźmie zyskuje aprobatę, uwielbienie tłumów, staje się idolem zupełnie od niechcenia. Nicolas widzi w sztuce odbicie swojego mroku, dla Lestata sztuka jest źródłem dobra- jest "bez grzechu"- stąd też może płynie tajemnica sukcesu Lestata i porażki Nicolasa. Nicolas przegrywa jako artysta , człowiek i wampir, zarówno za życia jak i po śmierci dąży do autodestrukcji.

Autodestrukcji, która brała się ze świadomości, iż nic, absolutnie nic na tym świecie nie mogło sprawić by spełnił się on jako artysta, by został zrozumiany i doceniony. Okrutność świata odebrała mu możliwość postrzegania piękna tak jak to widział Lestat. Ta świadomość pustki i bezsensowności świata doprowadziła Nicolasa do szaleństwa. Miał jeszcze nadzieję, że mroczny dar, tak mroczny jak on sam, będzie w stanie wypełnić pustkę. Niestety stało się całkiem odwrotnie. Mroczny dar całkowicie pochłonął Nicolasa, przyśpieszył tylko koniec.